Bruce Springsteen with the Seeger Sessions Band (Antwerpen, Sportpaleis, 7 november 2006)

Laat me beginnen met een soort van bekentenis: ik ken hoegenaamd niks van Bruce Springsteen. Ok, ik heb z'n greatest hits-cd, maar daarnaast ben ik een Springsteen-leek. Bovendien wist ik dat the boss op deze tournee weinig tot geen klassiekers speelt, en dat ik dus mogelijk niet één nummer zou kennen. Dat wist ik, maar ik had me voorgenomen me er niet aan te storen. Al hoopte ik stiekem toch een beetje op "The River".

Om 18.12 stapte ik in Leuven op de trein richting Antwerpen. Een klein uurtje later zocht ik me ginds de juiste tram, en na enig zoeken vond ik aan het Sportpaleis aangekomen ook nog eens mijn vader, die de tickets betaald had en bovendien maar zelden naar een concert gaat, laat staan een rockconcert in - of all places - Antwerpen. Het spreekt voor zich dat ik dit soort initiatieven ten zeerste toejuich, want het bewijst weer maar eens dat mijn vader helemaal zo oud nog niet is als hij soms gemakshalve beweert te zijn.

Met enig leedvermaak tegenover de mensen die al sinds half vijf (sommigen zelfs sinds acht uur 's morgens) aan het sportpaleis stonden te wachten merkte ik vervolgens dat ook mensen zoals wij, die pas om kwart voor acht binnen komen gewandeld, nog vlotjes tot op een vijfentwintigtal meter van het podium konden slenteren. Niet dicht genoeg om Bruce z'n speeksel in je gezicht te vangen, maar wel het beste geluid, want vlakbij het mengpaneel.

Om iets voor negen, een half uur later dan op het ticket was aangekondigd, gingen de lichten in de zaal uit. Een half leger mensen kwam het podium opgewandeld, en onder hen toevallig ook Bruce Springsteen. Zonder veel poespas werd het eerste nummer ingezet, en deze jongen wist meteen dat het goed zou wezen: zestien muzikanten* begeleidden Bruce in een - sorry voor het cliché - wervelende, bruisende show vol gospel, jazz, bluegrass, folk, country en vettige ouderwetse smerige rock'n'roll. De nummers niet kennende kan ik u jammer genoeg geen overzicht van de setlist geven, maar ik weet wel dat het twee uur geduurd heeft, dat vrijwel iedereen op het podium de kans heeft gekregen om te bewijzen dat hij of zij minstens één instrument beheerst (de meesten twee, sommigen nog meer - eentje zes, als ik goed geteld heb), dat solo'tjes nooit ego-showtjes werden, dat het het opwindendste akoestische optreden (op de pedal steel, het orgel en heel af en toe een basgitaar na) was dat ik ooit heb gezien, en dat ik stond te dansen, jawel. Dansen. Ik. Stel je voor. Feestmuziek, dat was het, en wel gebracht door een horde absolute topmuzikanten die zich zichtbaar amuseerden op het podium.

Ook mijn vader heeft zich geamuseerd, zelfs zonder de klassiekers. Geen "Born in the USA", geen "The River", nee, maar noch mijn vader, noch ik heb ze écht gemist. Het was, ook zonder dergelijke publiekspaaiertjes, een avond om niet al te snel te vergeten. Maar nu, nu ga ik proberen te slapen. Met oordoppen, want de fuckers hiernaast houden een kotfeestje. Hun muzieksmaak is overigens abominabel, wat het natuurlijk alleen maar leuker maakt om slechts door een hoogstens drie centimeter dikke muur van hun zweterige stinklijven gescheiden in je bed te liggen meetrillen. Nu goed, we zijn verdraagzaam. Morgen Bohren & Der Club of Gore. Ik hou u op de hoogte.

*om precies te zijn:
-drummer
-pianist/organist/accordeonist
-2 gitaristen/zangers
-bassist/contrabassist
-2 koorzangeressen/tamboerijnmepsters
-koorzanger/tamboerijnmepper
-violist
-violiste/zangeres
-tubaïst (is dat een woord?)/ukulelist (en dat?)/trompettist/percussionist/mandolinespeler/fluitist
-trompettist/grote trom
-saxofonist/wasbord
-schuiftrompettist
-banjospeler
-steelguitar/pedal steel